در این که امام علی (علیه السلام) در اواخر عمر شریفشان به مدّت چهار سال و چند ماه و مرکز حکومت ایشان در کوفه بوده و به یقین در خانه ای سکونت داشته اند، تردیدی نیست ولی این که محل سکونت ایشان در کجای کوفه بوده، بیرون یا درون دار الاماره، اطّلاع دقیقی در دست نیست؛ چون به هر حال این احتمال وجود دارد، که محلّ فعلی در مجاورت کاخ دار الامارة کوفه، خانه آن حضرت باشد و نیز با توجّه به شهرت این محل به عنوان خانة امام، ما نیز آن را رد نمیکنیم. ولی تقسیمات درون این خانه قطعاً با روحیات ایشان سازگاری ندارد و ساخته و پرداخته ذهن کسانی است که در سالهای آخر حکومت صدّام آن را بازسازی کرده اند.
به عنوان مثال اختصاص مکانی به عنوان مکتب الحسنین (علیهما السلام) در این خانه، فاقد هرگونه توجیه عقلایی است. اعتقاد متقن شیعی ما این است که آن دو بزرگوار امام بوده اند و علم لدنّی داشتهاند و نیازی به تعلّم و فراگیری نداشتهاند.
علاوه بر این در زمان حاکمیت پدرشان در کوفه یعنی بین پنجاه و هشت سالگی تا شصت و سه سالگی از عمر آن حضرت، این دو بزرگوار نیز مردانی سی، چهل ساله و دارای شخصیّت و زندگی مستقل بوده اند و داشتن چنین مکتبی در خانة پدرشان برای آن دو بزرگوار قابل توجیه نیست.
برخی کوشیده اند، با ترجمة کلمه مکتب به معنی محلّ تدریس یا دفتر کار، مشکل را حل کنند اما قابل پذیرش نیست؛ زیرا چگونه اتاقی به این کوچکی محل اجتماع شاگردان یا ارباب رجوع به درون خانه شخصی امام چگونه قابل توجیه است؟
از اینها گذشته، نماز هایی که برای قسمت های مختلف این خانه تشریع و ابداع کردهاند، مثل نماز مکتب الحسنین یا نماز چاه امیرالمؤمنین یا نماز مغتسل امیرالمؤمنین یا نماز اتاق حضرت زینب و ام البنین فاقد وجاهت و ریشه درست و مستند بوده و موجب وهن شیعه است؛ مگر آن که به زائران تفهیم شود، در این فرصتها، نمازهای مأثوری از قبیل نماز هدیه به امام علیه السلام یا نماز حاجت یا نمازهای اداء و قضای یومیه به جا آورند.
از نمازهای ساختگی هم که بگذریم روزانه چندین هزار نفر زائر وارد عراق میشوند و جمع زیادی از مردم عراق هم هر روز به این محل میآیند و همگی مقیدند از این خانه بازدید کنند یعنی از راهروهای تنگ آن عبور و در هر یک از این اتاق های تنگ نماز بگذارند و همین موجب اختلاط زن ومرد می شود که امری ناپسند است.
منبع: سایت بعثه مقام معظم رهبری
اگر جوان ایرانی بخواهد مأموریت خود را دریابد، باید ببیند در محور مختصاتی با دو محور عمودی و افقی «ایمان» و «انقلاب اسلامی»، در کجا ایستاده است؟ آنچه روشن است، اینکه «وظیفهشناسی» و «عمل مبتنی بر آن» بیش از آنکه مسألهای انتزاعی و نوعی باشد، یک واقعیت عینی و مصداقی است. یعنی مأموریت و وظایف هر کسی و هر جوانی با جوان دیگر به فراخور زندگی و حیات آنها تفاوت دارد. اما این نکته که امام خامنه ای همزمان با وضعیت و شرایط امروز از جوانان کشورش توقع افزونتری دارد، به هیچ استدلال و دلیلی نیاز ندارد. کافی است میزان مخاطب قرار دادن، دفاع کردن، حمایت کردن و مطالبات ایشان از جوانان را از 
